Childhood Flashback: Streets, School, and Invaluable Memories (Part - 2)
Childhood... a time with no worries and no fear of the future. Just street friends, innocent mischief, and the thrill of a new day. Today, when I look back, those days flash before my eyes like beautiful movie scenes. In this blog post, I have gathered 40 such memories from my childhood, which might just remind you of your own!
1. An Innocent Memory: Iron Scrap and the Guava Cart
As kids, we used to wander the streets collecting iron scrap. Whenever the guava seller's cart came to our street, we would exchange that collected scrap for guavas. The joy and satisfaction of eating those guavas can never be matched by today's expensive pizzas or burgers! Thinking about it today, that barter system was our very first and most innocent business deal.
2. A Mother's Love and the 'Black Dot' (Kali Mesh)
Whenever we got dressed up to go out, my mom would immediately put a small dot of black kohl (kali mesh) behind our ear or on our cheek to protect us from the 'evil eye'. Today, people might call it a superstition, but for us, that black dot was the ultimate protective shield of a mother's love and blessings.
3. The Golden Era of TV Serials
How can we forget the craze of 90s TV shows! Without smartphones or apps, watching TV was a festival in itself. Shows like Shaktimaan, Hatim, Shaka Laka Boom Boom, Shararat, Baal Veer, Ssshhhh...Koi Hai, Sonpari, Alif Laila, Aladdin, and CID offered an indescribable thrill. We literally lived in that magical world!
4. Matchbox Cards, WWF, and the 'Atapattu' Incident
We used to collect empty matchboxes of different brands, tear them into cards, and play with them. Apart from that, there was a massive craze for WWF and Cricket Trump Cards. I vividly remember a funny incident: my brother Rajesh and Deepakbhai were playing these cards. I couldn't read English very well back then. Looking at a card in Rajesh's hand, I innocently said in Gujarati, "The name on this card is very *Atpatu* (complicated/weird)!" When they read it closely, it turned out to be the famous Sri Lankan cricketer 'Marvan Atapattu'! Everyone burst into laughter at my innocent mispronunciation.
5. Love for Dad and the "Khane Me Kya Banaya Hai?" Misunderstanding
I adored my dad and loved visiting his factory. There was a room nearby where some Hindi-speaking workers lived. Their window looked like a square compartment (called *khana* in Gujarati). Dad would jokingly tell me to go to the window and ask them in Hindi, *"Khane me kya banaya hai?"* (What have you made for food?). But my innocent mind confused the Hindi word *Khane* (food) with the Gujarati word *Khana* (window compartment). I used to wonder why dad wanted me to ask what they had cooked inside a window compartment! It still makes me laugh today.
6. Swadhyay Parivar Memories: Plays and Surya Namaskar
A huge part of my childhood was connected to the 'Swadhyay Parivar'. It was a school of life. I enthusiastically participated in their stage and street plays, and doing Surya Namaskar was a beloved part of our routine. These activities instilled deep family values, discipline, and immense self-confidence in me from a very young age.
7. Cricket near Gopal Lalji's Haveli and My Brother's Shield
While playing cricket near 'Gopal Lalji ni Haveli', I once got into a fight with a boy named Krupal. Seeing me in trouble, my elder brother Rajesh couldn't hold back. He immediately jumped in to protect me and started fighting Krupal! Street cricket fights were common, but the way my big brother became my shield that day is a warmth I will never forget.
8. My Beloved White Lungi and Dad's Sweet Lie
I had an unusual attachment to a white lungi. I couldn't sleep without it. Over time, it got worn out and full of holes, but I refused to let it go. One day, dad forcefully took it away, telling a sweet lie: "I'll get it stitched and bring it back." He brought me a brand-new lungi instead, but my innocent heart never found the same comfort in the new one!
9. Street Cricket Thrills, Illegal Entries, and 'Dudh-Poha'
Playing in the ground near the Haveli was a thrill. It had three completely "illegal" entry routes: jumping a wall, climbing over a gate, or squeezing through a drainage hole! Often, the watchman would chase us with a stick, and those who couldn't run would hide up in a large tamarind tree. Because I was small, I was always kept as 'Dudh-Poha' (a common player for both teams). I had to keep wickets, but the perk was getting to bat twice! Despite my age, I dominated the game, hitting massive 4s and 6s with my favorite bat owned by a boy named Sandeep, and taking wickets with my spin bowling.
10. Faint yet Sweet Memories: Pavagadh, Tithal, and Parnera Hills
I have faint memories of visiting Pavagadh, Tithal beach, and Parnera Hills with my parents. I was very young, so the exact details are blurry, but the joy of holding my parents' hands, exploring new places, and the warmth of family trips still brings a smile to my face.
11. The Saurashtra Trip: Girnar's 'UFO', Somnath, and Bhalka Tirth
We went on a grand family trip to Saurashtra. In Junagadh, we slept on an apartment terrace. At 5 AM, I woke up and saw the yellow lights lighting up the Girnar steps. Since I watched UFO documentaries on Discovery Channel, I genuinely thought a UFO was hovering in the sky until my dad explained it! We visited Damodar Kund, Uparkot Fort, and Sakkarbaug Zoo.
We then went to Somnath. Finding a stay was tough. We almost stayed at a stranger's house, but the elders sensed something wrong and canceled it without telling us why. We ended up spending the night in a local school classroom! The next morning, we visited Somnath Mahadev and then Bhalka Tirth (where Lord Krishna was struck by an arrow). When I went to drink water there, I opened the tank lid and saw it was completely filled with green algae, so I refused to drink. Seeing this, my brother Rajesh praised me, saying, "Umesh always observes everything thoroughly wherever he goes!"
12. A Tough Time for the Family: Hareshbhai's Illness
Once, Hareshbhai got a severe fever in our village and went missing. He was eventually found on a hill far away in a poor mental state. He was rushed to Surat, where doctors said water had accumulated in his brain. Despite doctors warning that his life would never be normal, the family didn't give up. We got him a special waterbed on the ground floor. The family's relentless care saved his life, though he remained partially paralyzed.
13. Diwali Mischief: The Sutli Bomb and the Exploding 'Bham Chakri'
Once, I tried bursting a 'Sutli Bomb' on the stairs. I had removed the outer thread, leaving a tiny wick. I barely lit it, and it exploded before I could run, burning my hands and chest! Another time, I lit a ground spinner (Bham Chakri) inside an iron pan. The third spinner just exploded violently instead of spinning. My face was right next to it, and my vision went completely black for a while! Terrified, I didn't tell anyone and just quietly went to sleep until my sight returned.
14. Pen 'Tattoos' and Bath-Time Interrogations
I had a funny habit of scribbling my name and random things all over my body with a pen, like a tattoo artist! When my mom sat down to bathe me, she would scrub those marks furiously, asking in disbelief, "What on earth have you written all over yourself?"
15. Ba's Pav Bhaji, Sweet Fights, and the Lemon Anger!
The taste of Pav Bhaji made by my mom ('Ba') was sheer heaven. I used to argue with her the most. Once, during a sweet fight, she angrily squeezed a ton of lemon into my bhaji! I got upset and refused to eat. But eventually, she was the one who came to coax me and fed me with her own hands.
16. Running Away to Chikuwadi: An Unannounced Adventure
My brother and I once decided to run away to our Mama's (uncle's) house in Chikuwadi without telling anyone at home. We safely reached there and enjoyed a hearty lunch, completely unaware that our family back home was panicking! Finally, Mama called home to inform them we were safe.
17. Mischief at Mama's House: Making Aakash Drink Water
At Mama's house, his son Aakash was just 1.5 years old. In our mischievousness, we made the poor kid drink so much water that he kept peeing all day! My mom was furious. On top of that, I got into a fight with Piyush. Mom gave us a massive scolding, saying, "It's your first time staying here, and you are causing all this chaos!"
18. Cricket at Mama's House and the 'Haunted' Ground Floor
We played cricket on the main road at Mama's house. Whenever our ball went into an unfinished, locked ground-floor house nearby, retrieving it was a nightmare. We had to push through the gate of that desolate, "haunted" looking house. The thrill and fear of ghosts while searching for that ball is still fresh in my mind.
19. Sanjay Sir's Tuition Classes and Rohit's Handwriting
For three consecutive years (6th to 8th grade), I went to Sanjay Sir's tuition classes. A boy named Rohit used to study with us, and I vividly remember his handwriting was so incredibly beautiful that you couldn't take your eyes off it!
20. The Culture Exam Certificate and Sanjay Sir's Authority in 1998
I had genuinely earned a 'Sanskriti Gyan Pariksha' certificate without cheating, which was a matter of pride. Sanjay Sir showed my certificate to the whole tuition class to inspire them to take his upcoming exam. Ironically, when Sir conducted the exam, every single student cheated!
Sir also told us a story from the 1998 riots. The police had blocked the Amroli bridge. Sanjay Sir confidently showed them his license, spoke with sheer authority, and the police actually let him pass! Hearing about his confidence left me completely amazed.
21. The Clever Thief and the Stolen Apartment
Once, a theft occurred in the apartment right behind ours. We were shocked because the thief was incredibly clever! Instead of sneaking around, he actually took permission from us to access our terrace, climbed over to the apartment behind, committed the robbery, and calmly walked back out through our house! Afterward, the elders decided to keep quiet about the incident since the thief had used our premises.
22. The Friends Group, the 'Sma' Secret Language, and False Blame
My friends Divyesh, Kirti, my brother Jayesh, and I had a tight group. Divyesh taught me a secret language called 'Sma', where we added 'sma' after the first letter of every word! Hearing us speak this weird language, Divyesh's mom would scold me, saying I was spoiling her son, when in reality, her son was the mastermind who had spoiled me!
23. Neighborly Quirks: Stones, Rotating TVs, and Flooded Houses
A tailor family lived next door, and their kids would throw stones at me for no reason, and their mom always defended them. Another neighbor, a Ghanchi family, had a fascinating "Rotating TV" set in the wall between their kitchen and room, which they would flip depending on where they were sitting! Also, Kirti's house was at the lowest level in the street, so it was always the first to flood during the monsoons.
24. The Spinning Top Craze and Divyesh's 'Stolen' Top
Spinning tops (Bhamarda) were a massive craze. Once, I loved Divyesh's spinning top so much that, out of innocent temptation, I secretly stole it! At that age, it wasn't a crime; it was just a pure, childish attraction to having the best toy. Looking back, those tiny desires feel so innocent.
25. 'Gandhi Bapu', the Ant Bite, and Extreme Innocence
Kirti’s younger brother was affectionately called 'Gandhi Bapu'. Once, an ant bit his private parts, causing it to swell up. The funniest part was his absolute innocence. If we curiously asked him what happened, he would innocently show us without a hint of shame or hesitation! Childhood truly is purely innocent.
26. Summer Afternoons and the Ice 'Gola'
Summer afternoons were incomplete without Ice Golas. As soon as the cart arrived, we’d run to grab money and buy golas for everyone in the house. Sometimes, if we were late and the cart moved to the next street, we would chase it down through the lanes just to get that colorful, icy treat!
27. The Old Bicycle, Subhash’s Car, and the Fear of Swords
A rickshaw driver named Subhash lived in the street behind ours, known for violent fights involving swords. One day, I was learning to ride a second-hand bicycle. While navigating his street, I accidentally crashed my cycle into the open door of Subhash's new car, hitting his wife’s leg! Remembering his terrifying sword fights, I got so scared that I didn't even look back and pedaled away for my life.
28. 'The Little Mermaid', the Octopus Villain, and a Bizarre Nightmare
I was heavily addicted to 'The Little Mermaid' cartoon, but I was terrified of the octopus-legged villain (Ursula). That fear manifested into a vivid nightmare where I saw a terrifying octopus-ghost emerging from a ditch in an empty plot on our street, riding a three-wheeled handicap cycle! It was a bizarre and genuinely spooking dream.
29. Street Navratri, Batuk Bhojan, and Teenage Flirting
Navratri in our street was a grand celebration with live singers. The 'Batuk Bhojan' was the highlight, where all us kids sat in long rows to feast on *bundi, gathiya*, and eggplant-potato curry. The festive atmosphere also brought the thrill of teenage romance—boys and girls dressing up, exchanging glances, and innocent flirting.
30. Ganesh Utsav: Fund Collection, Mandap, and the Truck Ride
Ganesh Utsav brought an entirely different wave of excitement. We would go house to house collecting donation funds, build the mandap, and decorate the street. The absolute highlight was Visarjan day, where all the street kids would pile into a single large truck, dancing and chanting all the way to bid farewell to Bappa!
31. Janmashtami: Midnight Garba and Breaking the Matki
Our street would host a late-night Garba that went on until midnight to celebrate Lord Krishna's birth. I vividly remember the Dahi Handi celebrations organized by the 'Swadhyay Parivar', watching young boys form massive human pyramids to break the matki.
32. 2-Rupee Panipuri, 'Papudi', and True Friendship
I used to eat a lot of Panipuri with my friend Kirti, whom we teasingly called 'Papudi'. Back then, 6 pieces cost just 2 Rupees! More than the food, I remember Papudi’s big heart. He never calculated expenses or kept track of who paid how much. Such pure, selfless friendships are the real treasures of childhood.
33. The Unexpected Slap from Divyesh's Doctor Brother
In our street, elder siblings had the authority to keep us in check. During some childhood mischief, Divyesh's elder brother, who was a doctor, got angry and slapped me! It was upsetting then, but looking back, it’s just another wild, unforgettable chapter of our carefree street life.
34. Medical Waste and an 'Adult' Discovery in the Ashram Ground
The local health center used to dump hazardous medical waste in the open ashram ground. While carelessly wandering there, Kirti and I stumbled upon discarded condom packets with nude female pictures printed on them. At our young age, discovering something so taboo and 'adult' left our innocent minds completely shocked and bewildered!
35. Polio Drops and Shloka Diaries at the Common House
Our street had a common house that hosted Sunday Swadhyay Parivar gatherings, where kids were given small diaries filled with Sanskrit shlokas. This same house was used as a polio vaccination booth. The most unforgettable part? Those polio drops tasted exactly like sweet coconut water!
36. 'Ram Ram' Notebooks, Rambha Masi, and the Forgotten Reward
Rambha Masi in our street used to give us small notebooks to fill with "Ram Ram". We would write it with immense dedication. Once the book was full, we’d return it to her for a reward. Funny enough, I clearly remember the joy of writing Lord Ram's name, but I have completely forgotten what she actually gave us in return!
37. Krupal's Basement and a Furious Mother Dog
A local stray dog gave birth to puppies in the basement under Krupal's house. Once, someone jokingly placed a puppy from a different litter next to her. She instantly sensed the foreign scent and got incredibly furious! Her fierce, protective aggression completely terrified us—our first raw lesson in a mother's instinct.
38. Sanjay Sir: The Strict Teacher and Our Bunking Drama!
Sanjay Sir taught tuitions in a hall at the entrance of our street. He had one damaged eye, so in our sheer ignorance, we secretly called him 'Bado' (which I deeply regret today). He gave us great life lessons, like how a tree he watered in his youth now provides him shade when he is too busy to care for it.
Once, my brother Jayesh and I bunked his class but foolishly played right in front of the tuition! Sir caught us and made us do handstands against the wall. I collapsed out of exhaustion, so he let me sit. Seeing this, Jayesh started fake-falling to get a discount, but Sir didn't fall for it! He was notoriously strict—if we made a mistake, he would pinch our thighs so hard that the spot would turn completely black!
39. School Memories: The 'Villain' Chetan and Bossy Monitors
Our classmate Chetan Mali was the absolute "villain" of the class. If a girl complained that he was staring at her, he would cleverly argue to the teacher: *"If she wasn't looking at me, how did she know I was looking at her?"* We also had class monitors, Sanjay and Brijesh, who ruled the classroom with sheer bossiness and attitude, doing whatever they pleased!
40. Agent Dube's Bungalow and a Promise Fulfilled to Dad
We once went to Rajhans Cinema to watch the hit Gujarati film *'Desh Re Joya Dada Pardesh Joya'*. Around that time, dad bought an LIC policy from Agent Dube. When we visited Dube's luxurious bungalow, he looked at me and said, *"One day, build a beautiful bungalow like this for your father."* Those words stayed with me. It fills me with immense pride that before my father passed away, I fulfilled that promise and gifted him a magnificent bungalow. I will share that journey in my upcoming posts!
બાળપણનું ફ્લેશબેક: શેરી, સ્કૂલ અને કેટલીક અમૂલ્ય યાદો (ભાગ - 2)
બાળપણ... એક એવો સમય જ્યાં ન કોઈ ચિંતા હતી, ન કોઈ ભવિષ્યનો ડર. બસ શેરીના મિત્રો, નાની-નાની મસ્તીઓ અને દરેક દિવસનો એક નવો રોમાંચ. આજે જ્યારે પાછું વળીને જોઉં છું, ત્યારે એ દિવસો એક સુંદર ફિલ્મના દ્રશ્યોની જેમ આંખ સામે તરવરે છે. મારી આ બ્લોગ પોસ્ટમાં મેં મારા બાળપણની એવી જ ૪૦ યાદોને સમેટી છે, જે વાંચીને કદાચ તમને પણ તમારું બાળપણ યાદ આવી જશે.
૧. બાળપણની એક નિર્દોષ યાદ: લોખંડનો ભંગાર અને જામફળની લારી
બાળપણની વધુ એક અદભુત અને મીઠી યાદ મનમાં અકબંધ છે. નાનપણમાં અમે શેરીઓમાંથી લોખંડનો ભંગાર વીણીને ભેગો કરતા. પછી જ્યારે શેરીમાં જામફળવાળાની લારી આવે, ત્યારે એ બધો ભંગાર આપીને એના બદલામાં જામફળ લેતા. એ ભંગારના બદલામાં મળેલા જામફળ ખાવાની જે મજા અને સંતોષ હતો, એની તોલે આજના કોઈ મોંઘા પીઝા કે બર્ગર ન આવી શકે! આજે વિચારું તો એવું લાગે છે કે, વસ્તુની સામે વસ્તુ (Barter System) નો એ અમારો સૌથી પહેલો અને નિર્દોષ વેપાર હતો.
૨. માતાનો પ્રેમ અને નજરનો 'કાળો ચાંદલો' (કાળી મેશ)
એ સમયમાં એક અલગ જ નિર્દોષતા હતી. ઘરમાં જ્યારે પણ છોકરાઓ તૈયાર થાય, એટલે તરત જ મમ્મી કોઈની 'નજર' ન લાગે તે માટે ગાલ પર કે કાનની પાછળ 'કાળી મેશ' નો એક ટપકું (ચાંદલો) કરી દે. આજના સમયમાં કદાચ લોકો આને અંધશ્રદ્ધા કહે, પણ અમારા માટે એ કાળો ચાંદલો એટલે મા ના પ્રેમ અને આશીર્વાદનું સૌથી મોટું સુરક્ષા કવચ હતું.
૩. ટીવી સિરિયલોનો એ સુવર્ણ યુગ
અને એ સમયની ટીવી સિરિયલોનો ક્રેઝ તો કેમ ભૂલાય! ત્યારે આજના જેવા સ્માર્ટફોન કે એપ્સ નહોતા, એટલે ટીવી જોવું એ પણ એક મોટો ઉત્સવ હતો. શક્તિમાન, હાતિમ, શાકા લાકા બૂમ બૂમ, શરારત, બાલવીર, શશશશ...કોઈ હૈ, સોનપરી, અલિફ લૈલા, અલાદ્દીન અને CID જેવી સિરિયલો જોવાની જે મજા અને રોમાંચ હતો, તેનું વર્ણન શબ્દોમાં થઈ શકે તેમ નથી. અમે ખરા અર્થમાં એ જાદુઈ દુનિયા જીવતા હતા!
૪. માચીસના પત્તા, WWF અને ક્રિકેટર 'અટાપટ્ટુ' નો કિસ્સો
બાળપણની રમતોની વાત નીકળે એટલે માચીસના ખોખાં કેમ ભુલાય! અમે અલગ અલગ બ્રાન્ડના ખાલી માચીસના બોક્સ ભેગા કરીને, તેને ફાડીને તેના પત્તા બનાવતા અને રમતા. એ સિવાય બજારમાં WWF અને ક્રિકેટ પ્લેયર્સના પત્તા (ટ્રમ્પ કાર્ડ્સ) નો પણ જબરદસ્ત ક્રેઝ હતો. આ પત્તામાં દરેક ખેલાડીની ખાસિયત અને તેના પોઈન્ટ્સ (આંક) લખેલા હોય. જેના પોઈન્ટ વધારે હોય તે બાજી જીતે. આ પત્તા સાથે જોડાયેલો એક બહુ રમુજી કિસ્સો મને આજેય યાદ છે. એક વખત મારો ભાઈ રાજેશ અને દીપકભાઈ આ પત્તા રમી રહ્યા હતા. હું ત્યાં બાજુમાં બેઠો હતો. મને એ સમયે ઇંગ્લિશ નામ બહુ બરાબર વાંચતા નહોતું આવડતું. મેં રાજેશભાઈના હાથમાં રહેલું એક પત્તું જોયું, નામ વાંચવાની કોશિશ કરી પણ ન આવડ્યું, એટલે મેં એકદમ ભોળપણમાં કહી દીધું કે, "આ પત્તામાં આનું નામ તો સાવ 'અટપટું' છે!" પછી જ્યારે બધાએ બરાબર વાંચ્યું, ત્યારે ખબર પડી કે એ ખરેખર શ્રીલંકાના પ્રખ્યાત ક્રિકેટર 'માર્વન અટાપટ્ટુ' (Marvan Atapattu) નું પત્તું હતું! મારી આ કાલીઘેલી અને નિર્દોષ વાત સાંભળીને બધા હસી પડ્યા હતા. અને હા, એ દિવસની એ પત્તાની બાજી દીપકભાઈ જીતી ગયા હતા!
૫. પપ્પા પ્રત્યેનો પ્રેમ અને 'ખાને મેં ક્યા બનાયા હૈ?' ની ગેરસમજ
બાળપણમાં મને મારા પપ્પા બહુ જ ગમતા. એમનો સુંદર ચહેરો મને બધાથી અલગ અને ખાસ લાગતો. હું ક્યારેક તેમની સાથે કારખાને જતો. ત્યાં કારખાનાની બાજુમાં જ એક રૂમ હતી, જેમાં અમુક હિન્દીભાષી કારીગરો રહેતા હતા. એમની રૂમની બારી એકદમ ચોરસ 'ખાના' (Compartment) જેવી હતી. પપ્પા ઘણીવાર મને મજાકમાં કહેતા કે જા, પેલી બારીમાંથી એમને પૂછ કે, "ખાને મેં ક્યા બનાયા હૈ?" (એટલે કે, જમવામાં શું બનાવ્યું છે?). પણ એ વખતે મારું ભોળું બાળમાનસ હિન્દી શબ્દ 'ખાને' (જમવાનું) ને ગુજરાતી શબ્દ 'ખાના' (બારીનું ખાનું) સમજી બેસતું! હું મનમાં ને મનમાં મુંઝાતો કે, પપ્પા એવું કેમ પૂછવા કહે છે કે આ બારીના 'ખાનામાં' શું બનાવ્યું છે? આજે પણ જ્યારે મને મારી આ નિર્દોષ ભાષાકીય ગેરસમજ યાદ આવે છે, ત્યારે મને ખૂબ હસવું આવે છે!
૬. સ્વાધ્યાય પરિવારની યાદો: નાટકો અને સૂર્ય નમસ્કાર
મારા બાળપણનો એક બહુ મોટો અને સુંદર હિસ્સો 'સ્વાધ્યાય પરિવાર' સાથે જોડાયેલો છે. આ માત્ર એક આધ્યાત્મિક કે સામાજિક પ્રવૃત્તિ નહોતી, પણ અમારા જેવા બાળકો માટે જીવનના પાઠ શીખવાની એક શાળા હતી. મને બરાબર યાદ છે કે હું સ્વાધ્યાય પરિવારના સ્ટેજ નાટકોમાં અને શેરી નાટકોમાં બહુ જ ઉત્સાહથી ભાગ લેતો હતો. સાથે જ સૂર્ય નમસ્કાર કરવા એ પણ અમારી પ્રવૃત્તિઓનો એક વહાલો હિસ્સો હતો. આ બધી પ્રવૃત્તિઓએ માત્ર મનોરંજન જ નહોતું પૂરું પાડ્યું, પણ નાનપણથી જ મારામાં ઊંડા પારિવારિક સંસ્કાર, શિસ્ત અને એક ગજબના આત્મવિશ્વાસનું સિંચન કર્યું હતું.
૭. ગોપાળ લાલજીની હવેલી પાસેની ક્રિકેટ અને મોટા ભાઈની ઢાલ
બાળપણની ક્રિકેટની વાત નીકળે એટલે 'ગોપાળ લાલજીની હવેલી' ની બાજુમાં રમવા જતા એ દિવસો અચૂક યાદ આવે. એક દિવસ ત્યાં ક્રિકેટ રમતા-રમતા મારો કૃપાલ નામનાં છોકરા સાથે ઝઘડો થઈ ગયો. મને કૃપાલ સાથે બાખડતો જોઈને મારા મોટા ભાઈ રાજેશભાઈથી રહેવાયું નહીં. પોતાના નાના ભાઈને બચાવવા એ તરત જ વચ્ચે કૂદી પડ્યા અને મારી રક્ષા કરવા માટે એ કૃપાલ સાથે બાઝી પડ્યા! શેરી ક્રિકેટના એ ઝઘડા ભલે સામાન્ય અને નિર્દોષ હતા, પણ મુસીબતના સમયે મોટા ભાઈએ મારી ઢાલ બનીને જે સાથ આપ્યો હતો, એ પ્રેમ અને હુંફ હું આખી જિંદગી ભૂલી શકું તેમ નથી.
૮. મારી વહાલી સફેદ લુંગી અને પપ્પાનું એક મીઠું જૂઠાણું
બાળપણમાં દરેક બાળકને કોઈક વસ્તુ સાથે એક અનોખો અને ઊંડો લગાવ થઈ જતો હોય છે. મારો આવો લગાવ એક સફેદ કલરની લુંગી સાથે હતો. મને એની એટલી બધી આદત પડી ગઈ હતી કે સૂતી વખતે એ લુંગી હંમેશા મારી પાસે જ જોઈએ. સમય જતાં એ લુંગી ઘસાઈ ગઈ અને એમાં એટલા બધા કાણાં પડી ગયા હતા, છતાં હું તેને છોડવા તૈયાર નહોતો. પછી એક દિવસ પપ્પા મારી પાસેથી એ લુંગી જબરદસ્તી લઈ ગયા, એવું એક મીઠું જૂઠાણું કહીને કે, "હું આને સરખી કરાવીને પાછી લાવીશ." પછી તેઓ મારા માટે એકદમ નવી લુંગી લાવ્યા, પણ મારા ભોળા મન માટે એ નવી લુંગીમાં પેલી જૂની ફાટેલી લુંગી જેવી મજા, સુકૂન અને અહેસાસ ક્યારેય ન આવ્યા!
૯. શેરી ક્રિકેટનો રોમાંચ: ગેરકાયદેસર રસ્તા, દાદાગીરી અને 'દૂધપૌંઆ'
અમારી શેરી ક્રિકેટનો રોમાંચ જ કંઈક અલગ હતો, ખાસ કરીને જ્યારે અમે 'ગોપાળ લાલજીની હવેલી' વાળા મેદાનમાં રમવા જતા. એ મેદાનમાં એક મોટું આંબલીનું ઝાડ હતું. આ મેદાનમાં પ્રવેશ કરવાના ૩ રસ્તા હતા, અને ત્રણેય રસ્તા તદ્દન 'ગેરકાયદેસર' હતા! પહેલો રસ્તો મકનજી પાર્કના કોમન પ્લોટની જગ્યાએથી દીવાલ કૂદીને જવાનો, બીજો આંબલીના ઝાડ પાસેનો દરવાજો ટપીને જવાનો અને ત્રીજો રસ્તો હતો પાણીના નિકાલ માટે બનાવેલા બખોરામાંથી ઘૂસીને જવાનો. ઘણીવાર બાલ આશ્રમના વોચમેન હાથમાં લાકડી લઈને અમને મારવા દોડતા. અમે જીવ લઈને ભાગતા, અને જે છોકરાઓ ભાગી ન શકે તે સીધા પેલા આંબલીના ઝાડ પર ચડીને સંતાઈ જતા! એ મેદાનની સામે જ એક અનાથ આશ્રમનું મેદાન હતું. ત્યાં રમવા જવા માટેની અમારી એન્ટ્રી અમારી પાછળની શેરીના એક ઓપન પ્લોટની દીવાલના બખોરામાંથી થતી. ત્યાં અમે શેરીના છોકરાઓ સાથે ક્રિકેટની જમાવટ કરતા. જ્યારે અમે સોસાયટીમાં ક્રિકેટ રમતા, ત્યારે મારી ઉંમર નાની હોવાથી મને 'દૂધપૌંઆ' (બંને ટીમનો કોમન પ્લેયર) રાખવામાં આવતો. મારે કીપિંગ કરવાનું આવતું, પણ મજા એ વાતની હતી કે મને બંને દાવમાં બેટિંગ કરવા મળતી! અમે સરકારી પારસ સ્કૂલના મેદાનમાં પણ ક્રિકેટ રમવા જતા, પણ ત્યાં અમુક ખાસ પ્રકારના દાદાગીરી કરવાવાળા લોકો આવતા. એ લોકો પરાણે અમારી પાસે બોલિંગ કરાવ્યા કરતા, પોતે જ આખો દિવસ દાવ લીધા રાખતા અને જો ના પાડીએ તો છોકરાઓ સાથે બહુ મારપીટ પણ કરતા. જોકે, નાનો હોવા છતાં ગેમમાં મારો દબદબો પૂરો હતો! શેરીમાં એક સંદીપ કરીને છોકરો હતો, મને એનું બેટ બહુ જ ગમતું કારણ કે એમાંથી સિક્સર બહુ મસ્ત લાગતી. ઉંમરમાં હું નાનો હતો છતાં મને ટીમમાં પહેલી પસંદગી મળતી, કારણ કે હું જોરદાર 4 અને 6 મારતો હતો. એની સાથે-સાથે મને સ્પિન બોલિંગ પણ બહુ ફાવતી. હું વિકેટો પણ લેતો અને મારી બોલિંગથી આખી ગેમ પલટી નાખતો હતો!
૧૦. ઝાંખી પણ મીઠી યાદો: પાવાગઢ, તિથલ અને પારનેરા હિલ્સ
બાળપણના પ્રવાસોની વાત નીકળે એટલે મમ્મી-પપ્પા સાથે પાવાગઢ, તિથલ (દરિયાકિનારો) અને પારનેરા હિલ્સ જેવી જગ્યાઓએ ફરવા ગયાની પણ એક આછી-આછી યાદ મનમાં અકબંધ છે. એ વખતે ઉંમર બહુ નાની હતી, એટલે એ પ્રવાસની બધી વિગતો કે આખી ઘટનાઓ તો હવે બરાબર યાદ નથી. પણ મમ્મી-પપ્પાની આંગળી પકડીને નવી જગ્યાઓ જોવાની એ મજા, પરિવાર સાથે બહાર ફરવા જવાનો એ ઉત્સાહ અને એ સમયની ખુશીનો અહેસાસ આજે પણ હૃદયમાં તાજો છે.
૧૧. સૌરાષ્ટ્રનો પ્રવાસ: ગિરનારનું 'UFO', સોમનાથ અને ભાલકા તીર્થ
નાનપણમાં અમે વતન ગયા હતા, ત્યાંથી મારા મામાના ગામ 'ફીફાદ' ગયા. ત્યાંથી અમે બધાએ પ્રવાસ જવાનું નક્કી કર્યું. સત્તાધાર, પરબવાવ અને તુલસીશ્યામ થઈને અમે જૂનાગઢ પહોંચ્યા.
જૂનાગઢમાં રાતવાસો કરવા માટે અમે સૌથી પહેલા સ્વામિનારાયણ ધર્મશાળામાં ગયા, પણ ત્યાં જગ્યા ન મળી. ત્યારે પપ્પાને અચાનક યાદ આવ્યું કે અમારા કુટુંબી જીવરાજ દાદાના કોઈ સંબંધી જૂનાગઢમાં જ રહે છે. અમે ત્યાં પહોંચ્યા, ઓળખાણ આપી અને એ લોકોએ બહુ પ્રેમથી રાત્રિભોજનની વ્યવસ્થા પણ કરી આપી. એ એપાર્ટમેન્ટ હતું. રાત્રે લેડીઝ બધા નીચે ફ્લેટમાં સૂઈ ગયા અને હું, રાજેશભાઈ, પપ્પા અને ઘરના એક વડીલ ધાબા પર સૂવા ગયા. સવારે ૫ વાગ્યે મારી આંખ ખૂલી. આકાશમાં મેં ગિરનારના પગથિયાંની પીળી લાઈટો જોઈ. એ સમયે હું ડિસ્કવરી ચેનલ પર UFO ની સિરિયલો બહુ જોતો, એટલે મને એક ક્ષણ માટે એવું જ લાગ્યું કે આકાશમાં પેલું UFO ઊડી રહ્યું છે! પછી પપ્પાએ સમજાવ્યું કે એ તો ગિરનારના પગથિયાંની લાઈટો છે.
અમે જૂનાગઢ ફરવા માટે એક રિક્ષાવાળો બાંધ્યો હતો, જે અમે રોકાયા ત્યાં સુધી અમારી સાથે જ રહ્યો હતો. દામોદર કુંડ પાસે એક સેલ્સવુમન પપ્પાને સ્ફટિકનું ગાયત્રી યંત્ર વેચવા આવી. પપ્પાએ એને કહ્યું, "જો આ સાચું હોય, તો નીચે પડે તોય તૂટે નહીં ને? તો હું આને નીચે પાડું?" પેલી બેને તરત ના પાડી દીધી અને પપ્પાએ એ લીધું નહીં! દામોદર કુંડમાં સ્નાન કર્યા પછી અમે અશોકનો શિલાલેખ અને નરસિંહ મહેતાનો ચોરો જોયો.
ત્યારબાદ અમે સુપ્રસિદ્ધ 'ઉપરકોટનો કિલ્લો' જોવા ગયા. આજે ગુજરાત ટુરિઝમે તેને ઘણો સુધારી દીધો છે, પણ એ સમયે તે એકદમ ખંડેર જેવો હતો. મને આજેય યાદ છે કે અગાસી પર જવા માટે એકદમ પાતળો દાદર હતો અને લોકો લાઈન લગાવીને ઉપર જતા. ત્યાં નીચે ગાઈડ બધાને ઇતિહાસ સમજાવતા હતા. એ અગાસી પરથી ગિરનારના એકદમ સ્પષ્ટ દર્શન થતા. એ જ કિલ્લામાં અમે અડી કડી વાવ અને નવઘણ કૂવો જોયો, અને પછી મકબરો પણ જોયો જ્યાં જૂનવાણી શસ્ત્રો વગેરે મૂકેલા હતા.
બીજા દિવસે સવારે ૫ વાગ્યે અમે ગિરનાર ચઢવાની શરૂઆત કરી. મારો ભાઈ રાજેશ અમારાથી ફટાફટ આગળ ચડી જાય, ત્યાં જઈને બેસે અને અમારી રાહ જુએ. ધીમે ધીમે સવાર થવા માંડી અને પર્વત પરથી આખા જૂનાગઢ શહેરના દર્શન થતા હતા. રસ્તામાં જીરું-મીઠું નાખેલા ટામેટાં ખાતા અને વચ્ચે આવતા મંદિરોમાં આરામ કરતા અમે આગળ વધતા હતા.
અમે સૌથી છેલ્લે સક્કરબાગ પ્રાણીસંગ્રહાલય જોવા ગયા. એના જેટલા વખાણ કરીએ એટલા ઓછા. મેં જિંદગીમાં પહેલીવાર અલગ-અલગ પ્રકારના જંગલી જાનવરો ત્યાં જોયા.
હવે મોટો પ્રશ્ન રાતવાસો કરવાનો હતો. ત્યાં એક ભાઈ મળ્યા જેણે અમને એના ઘરે રોકાવા કહ્યું. વડીલોએ નક્કી કર્યું કે આપણી સાથે લેડીઝ છે, એટલે પહેલા જેન્ટ્સ જઈને જગ્યા જોઈ આવે. પપ્પા અને વડીલો એ જગ્યા જોવા ગયા, અને ત્યાં જઈને એમણે ત્યાં રોકાવાનું કેન્સલ રાખ્યું. શા માટે કેન્સલ રાખ્યું એ અમને કશું કીધું નહીં. છેવટે અમે એક સ્કૂલની પરમિશન લીધી અને આખી રાત એ સ્કૂલના ક્લાસરૂમમાં રોકાયા! બીજે દિવસે સવારે સોમનાથ મહાદેવના દર્શન કર્યા. ત્યારબાદ અમે ભાલકા તીર્થ ગયા, જ્યાં કૃષ્ણ ભગવાનના પગના અંગૂઠામાં તીર વાગ્યું હતું. ત્યાં એ ઘટના સાથે જોડાયેલું વર્ષો જૂનું વૃક્ષ પણ હતું. ત્યાં દર્શન કર્યા પછી અમને તરસ લાગી એટલે પાણી પીવા ગયા. મેં પાણી પીતા પહેલાં ટાંકીનું ઢાંકણું ખોલીને જોયું, તો આખી ટાંકી લીલથી ભરેલી હતી! એટલે મેં એ પાણી ન પીધું. આ જોઈને મારા મોટા ભાઈ રાજેશભાઈએ મારા વખાણ કરતા કહ્યું કે, "આ ઉમેશ બધે જ્યાં જાય ત્યાં બધું બરાબર જોઈ-ચકાસી લે છે!" પછી અમે બધા અમારા વતન પરત ફર્યા.
૧૨. પરિવાર માટે કપરો સમય: હરેશભાઈની બીમારી
અમારા બાળપણની અને પરિવાર માટે સૌથી કપરા સમયની એક વાત હરેશભાઈની બીમારીની છે. ગામમાં એકવાર તેમને ખૂબ સખત તાવ આવ્યો હતો. એક દિવસ બધા વડીલો વાડીએ ગયા હતા. રાત પડી ગઈ પણ હરેશભાઈ ઘરે પાછા ન આવ્યા, એટલે એમની ભારે શોધખોળ શરૂ થઈ કે તેઓ ક્યાં ગયા? છેવટે, ગામથી ૨ કિલોમીટર દૂર આવેલી અમારી વાડીની સામેના ડુંગર પરથી તેઓ મળી આવ્યા. એ વખતે તેમની માનસિક હાલત બિલકુલ સારી નહોતી. તેમને તાત્કાલિક સારવાર માટે સુરત લાવવામાં આવ્યા. ડોક્ટરોએ તપાસીને કહ્યું કે તેમના મગજમાં પાણી ભરાઈ ગયું છે અને તે કાઢવું પડશે. એ સમયે વડીલો વાતો કરતા કે ડોક્ટરે ચોખ્ખું કહી દીધું હતું કે આ બીમારી પછી તેમની લાઈફ હવે ક્યારેય નોર્મલ રીતે નહીં જીવી શકાય. આમ છતાં, પરિવારે હિંમત હારી નહીં અને નક્કી કર્યું કે ગમે તે થાય, તેમની પૂરેપૂરી સારવાર કરાવવી છે. મને બરાબર યાદ છે કે સુરતના ઘરે ગ્રાઉન્ડ ફ્લોર પર તેમના માટે એક ખાસ 'પાણીનું ગાદલું' (Waterbed) લાવવામાં આવ્યું હતું. પરિવારની અતૂટ સેવા અને સારવારથી તેમનો જીવ તો બચી ગયો, પણ બીમારીની અસર કાયમી રહી ગઈ. આજે પણ હરેશભાઈનું અડધું શરીર અપંગ (પેરાલિસિસ) છે.
૧૩. દિવાળીના તોફાન: સુતળી બોમ્બથી દાઝવું અને તગારામાં ભમ ચકરીનું ફૂટવું
બાળપણની દિવાળી એટલે ફટાકડા ફોડવાનો જબરદસ્ત રોમાંચ અને થોડાક ખતરનાક તોફાન! એ દિવસોની બે યાદો ક્યારેય ભૂલાય તેવી નથી. એકવાર મેં 'સુતળી બોમ્બ' ફોડવાનું સાહસ કર્યું. મેં એ બોમ્બ પર વીંટાળેલી સુતળી કાઢી નાખી હતી અને એની વાટ સાવ નજીવી (નાની) જ રહી ગઈ હતી. મેં ગ્રાઉન્ડ ફ્લોરથી ફર્સ્ટ ફ્લોર પર જવાના દાદર પર એ બોમ્બ મૂક્યો અને દીવાસળીથી સળગાવ્યો. વાટ એટલી નાની હતી કે મને ભાગવાનો સમય જ ન મળ્યો અને બોમ્બ ફૂટી ગયો! હું હાથ, છાતી અને બીજા ભાગો પર બરાબરનો દાઝી ગયો હતો. બીજી એક દિવાળીએ મેં એક લોખંડના તગારામાં ભમ ચકરી (જમીન ચકરી) મૂકી હતી. પહેલી-બીજી ચકરી તો તગારામાં મસ્ત ગોળ-ગોળ ફરી, પણ ત્રીજી ચકરી સીધી તગારામાં જ ધડાકાભેર ફૂટી! એ સમયે મારું મોઢું તગારાની એકદમ નજીક હતું. જેવી ચકરી ફૂટી, મારી આંખે અંધારા આવી ગયા અને મને દેખાતું જ બંધ થઈ ગયું! મેં આ વિશે કોઈને કશું કહ્યું નહીં અને હું જેમતેમ કરીને મારી રૂમમાં ગયો અને સેટી પર જઈને સૂઈ ગયો. થોડીવાર પછી ધીમે-ધીમે મારું વિઝન (જોવાની શક્તિ) નોર્મલ થયું ત્યારે મારા જીવમાં જીવ આવ્યો!
૧૪. પેનના 'ટેટૂ' અને નવડાવતી વખતની પૂછપરછ
બાળપણની નિર્દોષતાની ખરેખર કોઈ હદ નહોતી. મને એક બહુ રમૂજી આદત હતી. હું પેન લઈને મારા આખા શરીરના અલગ-અલગ અંગો પર મારું નામ અને ગમે તેવા લખાણ લખી નાખતો હતો. જાણે કોઈ મોટો ટેટૂ આર્ટિસ્ટ હોઉં! પછી જ્યારે મમ્મી મને નવડાવવા બેસતી, ત્યારે શરીર પર એ પેનના લિસોટા અને લખાણ જોઈને એ ઘસી-ઘસીને સાફ કરતી અને નવાઈ પામીને પૂછતી કે, "આ તેં આખા શરીર પર શું લખી રાખ્યું છે?"
૧૫. બા ના હાથની પાઉંભાજી, મીઠા ઝઘડા અને લીંબુનો ગુસ્સો!
મારી મમ્મી, જેને હું પ્રેમથી 'બા' કહું છું, એના હાથની બનાવેલી પાઉંભાજીનો સ્વાદ એટલે જન્નત! બાળપણનો એ સ્વાદ હું આજેય નથી ભૂલી શકતો. ઘરમાં મારું સૌથી વધારે કોઈની સાથે બાખડવાનું કે લડવાનું થતું હોય તો એ મારી બા સાથે જ થતું. એકવાર એવો જ કોઈ મીઠો ઝઘડો થયો હશે, અને બાએ ગુસ્સામાં મારી ભાજીમાં ખૂબ બધું લીંબુ નીચોવી દીધું હતું! હું પણ એવો કે રિસાઈ જાઉં અને જમવાની સાફ ના પાડી દઉં. પણ છેવટે એ બા જ હતી જે મને મનાવવા આવતી અને ખૂબ વહાલથી, પરાણે પોતાના હાથે મને જમાડતી.
૧૬. ચીકુવાડીમાં ભાગી જવાની સફર: વગર કહીએ જવું અને મામાનો ફોન!
બાળપણના તોફાનોની વાત કરીએ તો ઘરે કહ્યા વગર ભાગી જવાની મજા જ અલગ હતી! એકવાર મેં અને મારા ભાઈએ ઘરમાં કોઈને પણ કહ્યા વગર સીધા ચીકુવાડીમાં મારા મામાના ઘરે પહોંચી જવાનું સાહસ કર્યું. અમે ત્યાં પહોંચી પણ ગયા અને મજાથી બપોરે મામાના ઘરે જમ્યા પણ ખરા! આ તરફ ઘરે બધા આપણને શોધીને ટેન્શનમાં આવી ગયા હશે, એની આપણને ક્યાંય ખબર જ નહોતી. પછી જ્યારે અમે ત્યાં સુરક્ષિત પહોંચી ગયા, ત્યારે મામાએ ફોન કરીને ઘરે જાણ કરી કે અમે બંને અહીં પહોંચી ગયા છીએ!
૧૭. મામાના ઘરે તોફાન: આકાશને પાયેલું પાણી અને પિયુષ સાથેનો ઝઘડો
મામાના ઘરે જવાની વાતમાંથી બીજી એક બહુ જ રમુજી યાદ તાજી થઈ ગઈ. મામાના ઘરે આકાશ ત્યારે માંડ દોઢેક વર્ષનો હશે. અમે બાળસહજ તોફાનમાં ને તોફાનમાં એને એટલું બધું પાણી પાઈ દીધું કે એ બિચારો આખો દિવસ મૂતર્યા જ કરતો હતો! મમ્મી કંટાળી ગઈ અને વારંવાર અમારી ફરિયાદ કરીને બોલતી રહી કે, "તમે લોકોએ આને કેટલું પાણી પાયું છે?" આટલું ઓછું હોય એમ, એ જ વખતે મારું પિયુષ સાથે પણ બાખડવાનું (ઝઘડો) થઈ ગયું. એટલે મમ્મીનો પારો આસમાને પહોંચી ગયો અને એણે બરાબરનો ઠપકો આપતા કહ્યું કે, "તમે લોકો પહેલીવાર અહીં રોકાવા આવ્યા છો, એમાં પણ આવું બધું કરવાનું?"
૧૮. મામાના ઘરે ક્રિકેટ અને દડો લેવા જવાનો 'ભૂતિયા બંગલા' નો ડર
મામાના ઘરે પણ અમારો ક્રિકેટનો ક્રેઝ તો ચાલુ જ રહેતો. ત્યાં અમે મેઇન રોડ પર રમતા હતા અને ત્યાં જ માત્ર ગ્રાઉન્ડ ફ્લોરનું એક બંધ, અધૂરું મકાન હતું. રમતાં-રમતાં ઘણીવાર અમારો દડો એ મકાનની ગેલેરીમાં જતો રહેતો. એ દડો લેવા જવામાં અમને સૌથી વધારે ડર લાગતો! જાળી ઠેલીને અંદર જવું પડતું, અને એ બંધ મકાન એવું અવાવરું હતું કે જાણે કોઈ 'ભૂતિયો બંગલો' જ જોઈ લો! દડો ગોતતી વખતે મનમાં જે ભૂતનો ડર લાગતો, એ રોમાંચ આજે પણ બરાબર યાદ છે.
૧૯. સંજય સરના ટ્યુશન ક્લાસ અને રોહિતના સુંદર અક્ષરો
આઠમા ધોરણ સુધીની સફરમાં બીજો એક મોટો હિસ્સો મારા ટ્યુશન ક્લાસનો હતો. મેં સળંગ ત્રણ વર્ષ—ધોરણ ૬, ૭ અને ૮—'સંજય સર' પાસે ટ્યુશન કર્યું હતું. ત્યાં અમારી સાથે રોહિત નામનો એક છોકરો આવતો હતો. મને આજેય બરાબર યાદ છે કે એના અક્ષર (Handwriting) એટલા બધા સુંદર હતા કે બસ જોયા જ કરીએ!
૨૦. સંસ્કૃતિ જ્ઞાન પરીક્ષાનું સર્ટિફિકેટ અને ૧૯૯૮ ના તોફાનોમાં સંજય સરનો રુઆબ
સંજય સરની વાતો નીકળી જ છે તો બે ખાસ કિસ્સા અહીં કહેવા જ પડે. મારી પાસે 'ભારતીય સંસ્કૃતિ જ્ઞાન પરીક્ષા' નું એક સર્ટિફિકેટ હતું, જે મેં કોઈપણ જાતની ચોરી કર્યા વગર મેળવેલું હતું અને એ મારા માટે ગર્વની વાત હતી. સંજય સર ટ્યુશનમાં આવી જ એક પરીક્ષાનું આયોજન કરવાના હતા, એટલે બધા વિદ્યાર્થીઓ આ પરીક્ષા આપવા માટે પ્રેરાય તે માટે સરે બધાને મારું એ સર્ટિફિકેટ બતાવ્યું હતું. જોકે રમુજી વાત એ થઈ કે સરે જે પરીક્ષા લીધી, એમાં બધા જ વિદ્યાર્થીઓએ ચોરીઓ કરી હતી!
બીજો કિસ્સો ૧૯૯૮ ના તોફાનો (ધમાલ) વખતનો છે, જે સરે અમને પોતાની અંગત વાત તરીકે કહ્યો હતો. સરે કહેલું કે અમારે અમરોલીનો બ્રિજ ક્રોસ કરવાનો હતો, પણ પોલીસે રસ્તો બંધ કર્યો હતો અને કોઈને જવા દેતા નહોતા. એવા સમયે સંજય સરે દૂરથી જ પોતાનું લાયસન્સ બતાવ્યું, પોલીસ સાથે પૂરા આત્મવિશ્વાસથી વાત કરી અને પોલીસે તેમની વાત માનીને તેમને જવા પણ દીધા! સરનો એ રુઆબ અને કોન્ફિડન્સ સાંભળીને જ હું દંગ રહી ગયો હતો.
૨૧. પાછળના એપાર્ટમેન્ટમાં ચોરી અને એ શાતિર ચોર!
બાળપણમાં માત્ર નિર્દોષ મસ્તી જ નહીં, અમુક એવા કિસ્સા પણ બન્યા છે જે આજેય યાદ આવે તો નવાઈ લાગે. અમારા ઘરની બરાબર પાછળ આવેલા એપાર્ટમેન્ટમાં એકવાર ચોરી થઈ હતી. જ્યારે એ ચોરીના સમાચાર મળ્યા ત્યારે મને મોટો આંચકો લાગ્યો હતો, કારણ કે એ ચોર બહુ જ શાતિર હતો! એણે ક્યાંયથી છૂપાઈને જવાને બદલે, અમારી પાસે પરમિશન લીધી અને અમારા જ ઘરની ટેરેસ પરની રૂમ પર ચડીને એ પાછળના એપાર્ટમેન્ટમાં ચોરી કરવા પહોંચી ગયો હતો! ત્યાં ચોરી કરીને એ શાંતિથી અમારા જ ઘરેથી ચાલ્યો ગયો! ચોરી થયા પછી અમારા ઘરના વડીલોએ નક્કી કર્યું કે આ વિષય પર આપણે કોઈની પણ સાથે વાત કરવાની નથી, કારણ કે એ ચોર આપણા જ ઘરેથી ટેરેસ પર થઈને ગયો હતો.
૨૨. મિત્રોની ટોળકી, 'સ્મ' ની સિક્રેટ ભાષા અને ખોટો ઠપકો!
મારું, દિવ્યેશ, કીર્તિ અને મારા ભાઈ જયેશનું એક પાકું ગ્રુપ હતું. હું દિવ્યેશ સાથે બહુ રમતો. એણે મને એક સિક્રેટ ભાષા શીખવાડી હતી—'સ્મ' ની ભાષા! આમાં નિયમ એવો કે દરેક શબ્દના પહેલા અક્ષર પછી 'સ્મ' લગાવી દેવાનું. દા.ત. "તમારે ક્યાં જવું છે" બોલવું હોય તો "તસ્મરે ક્યાંસ્મ જસ્મવું છેસ્મ" બોલવાનું! અમે બેવ આવી વિચિત્ર ભાષામાં વાતો કરતા હોય એટલે દિવ્યેશના મમ્મી મને ખીજાતા અને કહેતા, "આ કેવી ભાષા બોલે છે? મારા દીકરા દિવ્યેશને આ ઉમેશે જ બગાડ્યો છે!" પણ વાસ્તવિકતા સાવ અલગ જ હતી, આ ભાષાનો અસલી શોધક એમનો દીકરો જ હતો અને બગડ્યો હું હતો!
૨૩. પડોશીના પથ્થર, ઘાંચીનું 'ફરતું ટીવી' અને વરસાદમાં કીર્તિનું ઘર
શેરીના અમુક પડોશીઓ અને ઘરોની યાદો પણ બહુ મજેદાર છે. અમારા ઘરની બાજુવાળું મકાન વેચાઈ ગયું અને ત્યાં એક દરજી પરિવાર રહેવા આવ્યો. એમના છોકરાઓ મને વગર વાંકે પથ્થર મારતા અને જ્યારે ફરિયાદ કરીએ ત્યારે એમની મમ્મી હંમેશા એના છોકરાઓનો જ પક્ષ લેતી. અમારી શેરીમાં જ એક ઘાંચી પરિવાર રહેતો હતો. એમના ઘરમાં એક બહુ જ અદભુત વસ્તુ હતી—'ફરતું ટીવી' (Rotating TV)! એ ટીવી રસોડા અને રૂમની વચ્ચેની દીવાલમાં એવી રીતે ગોઠવેલું કે જો રસોડામાં કામ કરતા હોય તો ટીવી ફેરવીને રસોડા બાજુ કરી દેવાનું અને રૂમમાં બેઠા હોય તો રૂમ બાજુ! એ સમયે મને આ વસ્તુની બહુ જ નવાઈ લાગતી. વરસાદની ઋતુની પણ એક ખાસ યાદ છે. આખી શેરીમાં કીર્તિનું ઘર સૌથી નીચાણવાળા લેવલ પર હતું, એટલે જેવો વરસાદ આવે કે સૌથી પહેલું પાણી કીર્તિના ઘરમાં જ ભરાતું!
૨૪. ભમરડાની રમતનો ક્રેઝ અને દિવ્યેશનો 'ચોરાયેલો' ભમરડો
અમારી શેરીની રમતોમાં ભમરડાનો ક્રેઝ તો જબરદસ્ત હતો. ભમરડા વગર તો બાળપણ જ અધૂરું છે! અમે બધા શેરીમાં ભેગા થઈને ભમરડાની જોરદાર હરીફાઈઓ કરતા. મને બરાબર યાદ છે, એકવાર મને મારા ભાઈબંધ દિવ્યેશનો ભમરડો એટલો બધો ગમી ગયો હતો કે મેં બાળસહજ લાલચમાં આવીને એ ભમરડો છૂપી રીતે ચોરી લીધો હતો! એ ઉંમરે એ કોઈ ગુનો નહોતો, પણ બસ પેલાના ભમરડા પ્રત્યેનું એક નિર્દોષ આકર્ષણ હતું. આજે એ નિર્દોષ ચોરી યાદ આવે તો હસવું આવી જાય છે કે એ સમયે આપણી ઈચ્છાઓ કેટલી નાની અને માસૂમ હતી!
૨૫. 'ગાંધી બાપુ', કીડીનો ચટકો અને બાળપણની ચરમસીમાની નિર્દોષતા
કીર્તિનો એક નાનો ભાઈ હતો, જેને અમે બધા પ્રેમથી 'ગાંધી બાપુ' કહીને બોલાવતા હતા. એકવાર બિચારા 'ગાંધી બાપુ' સાથે એક બહુ જ વિચિત્ર અને રમુજી ઘટના બની—તેના પ્રાઈવેટ પાર્ટ (ગુપ્તભાગ) પર એક કીડી કરડી ગઈ! એ ભાગ એટલો બધો સૂજી ગયો કે તેમાં પરુ ભરાઈ ગયું હતું. પણ આ કિસ્સાની સૌથી રમુજી વાત એની નાદાનિયત હતી. એ એટલો બધો ભોળો અને નાદાન હતો કે અમે એને ખાલી બાળસહજ જિજ્ઞાસાથી પૂછીએ કે, "લાવ તો જોવા દે, શું થયું છે?" તો એ સાવ ભોળાભાવે અમને બતાવી પણ દેતો! એને કોઈ જ પ્રકારની શરમ કે સંકોચ નહોતો. આજે એ વાત યાદ આવે ત્યારે ખ્યાલ આવે કે બાળપણ ખરેખર કેટલું નિર્દોષ હોય છે!
૨૬. ઉનાળાની બપોર અને 'બરફના ગોળા' ની જમાવટ
બાળપણના ઉનાળાની બપોર તો 'બરફના ગોળા' વગર સાવ અધૂરી જ કહેવાય! ભર બપોરે જેવી શેરીમાં ગોળાવાળાની લારી આવે, એટલે તરત જ મમ્મી પાસેથી પૈસા લઈને દોડવાનું. ખાલી પોતાના માટે નહીં, ઘરમાં જેટલા લોકો હોય એ બધા માટે ગોળા આવતા. ઘણીવાર એવું પણ બનતું કે આપણે મોડા પડીએ અને ગોળાવાળો પાછળની શેરીમાં જતો રહ્યો હોય, તો અમે એને શોધતા-શોધતા આખી શેરી ફરીને એની પાછળ-પાછળ પાછળની શેરીમાં જતા, અને ત્યાંથી ગોળા લઈને ઘરે આવતા. આહા... એ કલરફુલ બરફના ગોળાનો સ્વાદ અને એ સમય ખરેખર અદભુત હતો!
૨૭. જૂની સાઇકલ, સુભાષની ગાડી અને તલવારનો ડર!
અમારી પાછળની શેરીમાં સુભાષ નામનો એક ભાઈ રિક્ષા ચલાવતો હતો. એ સમયે શેરીમાં એના બહુ મોટા અને ભયાનક ઝઘડા થતા. એ ઝઘડા એવી હદે થતા કે વાત સીધી તલવારો કાઢવા સુધી પહોંચી જતી! એકવાર એ ભાઈ ક્યાંકથી ફોર-વ્હીલર (ગાડી) લઈને આવ્યા. બરાબર એ જ અરસામાં, મારા ભાઈ રાજેશે એક ભાઈ પાસેથી સેકન્ડ-હેન્ડ જૂની સાઇકલ લીધી હતી. હું હજુ નવું-નવું જ એ સાઇકલ ચલાવતા શીખ્યો હતો. એક દિવસ અમારી શેરીના બધા છોકરાઓ આખી સોસાયટીમાં સાઇકલ ફેરવી રહ્યા હતા. સુભાષની પત્ની જેવી ગાડીમાં બેસવા ગઈ, કે તરત જ મારી સાઇકલ સીધી એ ગાડીના ખુલ્લા દરવાજા સાથે ભટકાઈ અને એમને પગમાં વાગ્યું! બસ, એ જ સેકન્ડે મને પેલા સુભાષના ભયાનક ઝઘડા અને તલવાર કાઢવાના કિસ્સા યાદ આવી ગયા. હું એટલો બધો ડરી ગયો હતો કે મેં પાછું વળીને જોયું જ નહીં, ગમે તેમ કરીને હું જીવ લઈને ત્યાંથી ભાગી છૂટ્યો!
૨૮. જળપરીનું કાર્ટૂન, 'ઓક્ટોપસ' વિલન અને ૩ પૈડાંવાળી સાઇકલનું સપનું
હું કાર્ટૂન બહુ જોતો. એ સમયે જળપરીનું એક પ્રખ્યાત કાર્ટૂન આવતું ('ધ લિટલ મરમેઇડ'), એમાં પેલી 'ઓક્ટોપસ' જેવા પગવાળી ડરામણી વિલન આવતી. મને મનમાં તેનો બહુ ડર લાગતો. એ ડર મારા બાળમાનસમાં એવો તો બેસી ગયો હતો કે મને એક બહુ જ ભયાનક સપનું આવતું, જે મને આજે પણ બરાબર યાદ છે. સપનામાં મને એવું દેખાતું કે છેલ્લી શેરીના એક ખાલી પ્લોટના ખાડામાંથી પેલું ઓક્ટોપસ જેવું ડરામણું ભૂત બહાર આવે છે, અને એ પણ અપંગ લોકો ચલાવે એવી ૩ પૈડાંવાળી હાથ-સાઇકલ પર બેસીને! એ સપનું એટલું વિચિત્ર અને ડરામણું હતું કે ઊંઘમાં મારા તો હોશ જ ઊડી જતા.
૨૯. શેરીની ભવ્ય નવરાત્રી, બટુક ભોજન અને 'લાઈન મારવાનો' ક્રેઝ
અમારી શેરીમાં નવરાત્રીનું ખૂબ જ મોટું અને શાનદાર આયોજન થતું. ગરબા ગાવા માટે ખાસ કલાકારો આવતા. નવરાત્રીમાં 'બટુક ભોજન' ની મજા તો કંઈક અલગ જ હતી! અમે બધા છોકરાઓ એક લાંબી લાઈનમાં પલાઠી વાળીને બેસી જતા અને પંગતમાં પીરસાતા 'બુંદી-ગાંઠિયા' સાથે 'રીંગણા-બટાકાનું શાક' જમતા. અને હા, નવરાત્રીનો માહોલ હોય એટલે પેલી મસ્તી કેમ ભુલાય! છોકરા-છોકરીઓ તૈયાર થઈને આવતા, એકબીજા સામે જોતા અને 'લાઈન મારતા'—એ ટીન-એજનો રોમાંચ અને એ મજેદાર યાદો પણ આજે મગજમાં એકદમ તાજી છે!
૩૦. ગણેશોત્સવ: ફાળો ઉઘરાવવો, મંડપનો શણગાર અને ટ્રકની મુસાફરી!
ઉત્સવના દિવસો પહેલાં જ ઘરે-ઘરે જઈને ગણપતિનો 'ફાળો' ઉઘરાવવા જવાનો ઉત્સાહ જ કંઈક અલગ હતો. અમે બધા ભેગા મળીને મંડપ બાંધતા, પૂજા કરતા અને આખી શેરીમાં શણગાર કરતા. એમાંય સૌથી વધારે મજા તો વિસર્જનના દિવસે આવતી! એક મોટા ટ્રકમાં શેરીના બધા છોકરાઓ ભેગા થઈને ગણપતિબાપ્પાને વિદાય આપવા જતા, એ ટ્રકની મુસાફરી અને મસ્તી ખરેખર યાદગાર છે.
૩૧. જન્માષ્ટમી: રાતના ૧૨ વાગ્યાના ગરબા અને મટકી ફોડતા ગોવાળિયા
જન્માષ્ટમીનો તહેવાર પણ બહુ જ ઉત્સાહથી ઉજવાતો. અમારી શેરીમાં રાત્રે ગરબાનું આયોજન થતું અને અમે બધા બરાબર રાત્રે ૧૨ વાગ્યે કાન્હાના જન્મની ભવ્ય ઉજવણી કરવા માટે જાગતા. આ ઉપરાંત, 'સ્વાધ્યાય પરિવાર' દ્વારા થતી મટકીફોડ જોવાનો રોમાંચ પણ કંઈક અલગ જ હતો. એમાં યુવાનો (ગોવાળિયાઓ) એકબીજાની ઉપર ચડીને માનવ પિરામિડ બનાવતા અને મટકી ફોડતા, એ જોવાની જે મજા આવતી તે આજે પણ આંખ સામે તરવરે છે.
૩૨. ૨ રૂપિયાની પાણીપુરી, કીર્તિની ઉદારતા અને એનું નામ 'પાપુડી'!
હું મારા ખાસ ભાઈબંધ કીર્તિ સાથે પાણીપુરી ખાવા બહુ જતો. અમે બધા એને પ્રેમથી (અને મસ્તીમાં) 'પાપુડી' કહીને બોલાવતા હતા! 'જેરામ મોરાની વાડી' પાસે અમે ખૂબ પાણીપુરી ખાધી છે. એ સમયે ભાવ પણ કેવો—માત્ર ૨ રૂપિયામાં ૬ નંગ પાણીપુરી આવતી! પણ આ વાતમાં સૌથી ખાસ યાદ 'પાપુડી' નો સ્વભાવ છે. એ દિલનો બહુ મોટો હતો. એ મારી સાથે નાસ્તો કરતી વખતે ક્યારેય પૈસાનો હિસાબ ન કરતો. કોણે કેટલા પૈસા આપ્યા કે કેટલો ખર્ચો થયો, એની એને કોઈ ગણતરી જ ન હોય! બાળપણની આવી નિખાલસ અને હિસાબ વગરની મિત્રતા ખરેખર નસીબદારને જ મળે છે.
૩૩. દિવ્યેશના ડોક્ટર ભાઈનો એ લાફો!
અમારા શેરીના જીવનમાં મિત્રોના મોટા ભાઈઓ કે વડીલોનો એક અલગ જ દબદબો રહેતો. આવો જ એક કિસ્સો દિવ્યેશના મોટા ભાઈનો છે. તેઓ વ્યવસાયે ડોક્ટર હતા અને અમારી પાછળની શેરીમાં જ રહેતા હતા. અમે કોઈક એવું બાળસહજ તોફાન કે મસ્તી કરી હશે, જેમાં તેમને ગુસ્સો આવી ગયો અને એમણે મને એક લાફો મારી દીધો હતો! એ સમયે ભલે રડવું આવ્યું હોય, પણ આજે જ્યારે એ વાત યાદ આવે છે, ત્યારે શેરીના એ તોફાની દિવસોની એક મીઠી અને રમુજી યાદ બની જાય છે.
૩૪. આશ્રમનું મેદાન, મેડિકલ કચરો અને એક 'આશ્ચર્યજનક' શોધ!
અમારી શેરીની નજીક આરોગ્ય કેન્દ્રની બાજુમાં એક આશ્રમનું મેદાન હતું. એ જમાનામાં કચરાના નિકાલના કોઈ કડક નિયમો નહોતા, એટલે આરોગ્ય કેન્દ્રવાળા પોતાનો બધો મેડિકલ કચરો, વપરાયેલી સિરીંજો વગેરે ત્યાં ખુલ્લા મેદાનમાં જ ફેંકી દેતા હતા. એકવાર હું અને કીર્તિ એ મેદાનમાં ફરતા હતા, ત્યારે અમને ત્યાં કચરામાંથી કંઈક એવું મળ્યું જેણે અમારા બાળમાનસને ચકરાવે ચડાવી દીધું! અમને ત્યાંથી કોન્ડોમના અમુક પેકેટ્સ મળ્યા, જેના પર સ્ત્રીઓના ન્યૂડ ફોટાઓ છાપેલા હતા. બાળપણની એ નાદાન ઉંમરે આવી 'મોટાઓની' વસ્તુ અચાનક હાથમાં આવી જતાં અમે એકદમ ડઘાઈ ગયા હતા!
૩૫. શેરીનું કોમન મકાન: પોલિયોના ટીપાં અને શ્લોકની નાની ડાયરી
અમારી શેરીમાં એક કોમન મકાન હતું, જ્યાં ટોરેન્ટ પાવરનું સબસ્ટેશન પણ આવેલું હતું. દર રવિવારે આ જ મકાનમાં 'સ્વાધ્યાય પરિવાર' ની સભા મળતી. મને બરાબર યાદ છે કે સ્વાધ્યાય પરિવારમાં જે બાળકો આવતા, તેમને શ્લોક લખેલી એક નાનકડી અને સરસ ડાયરી આપવામાં આવતી હતી. આ જ મકાનનો ઉપયોગ આરોગ્ય કેન્દ્રના લોકો પોલિયો બૂથ તરીકે પણ કરતા. આખી ઘટનામાં મને જે સૌથી વધુ યાદ રહી ગયું છે, તે છે એ ટીપાંનો સ્વાદ! એ પોલિયોના ટીપાંનો સ્વાદ એકદમ ત્રાજળના (નાળિયેરના) પાણી જેવો જ મીઠો આવતો હતો.
૩૬. 'રામ રામ' લખવાની ચોપડી, રંભા માસી અને ભૂલાઈ ગયેલી ભેટ!
અમારી શેરીમાં રંભા માસી રહેતા હતા, જેઓ અમને એક નાની ચોપડી (ડાયરી) આપતા હતા. અમારું કામ એ હતું કે એ આખી ડાયરીમાં પાને-પાને 'રામ રામ' લખીને એને પૂરી કરવાની. અમે બધા છોકરાઓ બહુ હોંશથી એમાં રામ નામ લખતા. આખી ડાયરી ભરાઈ જાય એટલે અમે એ રંભા માસીને પાછી આપવા જતા, અને એના બદલામાં તેઓ રાજી થઈને અમને કંઈક ભેટ આપતા હતા. આજે આટલા વર્ષો પછી આખી ચોપડીમાં 'રામ રામ' લખ્યાની એ મહેનત અને ઉત્સાહ તો બરાબર યાદ છે, પણ રંભા માસી બદલામાં શું આપતા હતા એ સાવ ભૂલાઈ ગયું છે!
૩૭. કૃપાલના ઘરનું ભોંયરું અને કૂતરીનો એ ભયાનક ગુસ્સો!
અમારી શેરીમાં કૃપાલના ઘરની નીચે એક ભોંયરું હતું. ત્યાં શેરીની એક કૂતરી પોતાના બચ્ચાંને જન્મ આપતી હતી. એકવાર ત્યાં એક બહુ જ ડરામણો કિસ્સો બન્યો. કોઈકે અજાણતા કે મસ્તીમાં કોઈ બીજી કૂતરીના બચ્ચાને તેની સાથે મૂકી દીધું. એ કૂતરીને તરત જ ગંધ પરથી ખબર પડી ગઈ કે આ બચ્ચું એનું નથી, અને એ એટલી બધી ભડકી ગઈ હતી કે વાત ન પૂછો! એનો એ ગુસ્સો અને આક્રમક સ્વરૂપ જોઈને અમે બધા ફફડી ગયા હતા.
૩૮. સંજય સર: કડક શિક્ષક, આસોપાલવનો બોધ અને અમારું ટ્યુશન બંક કરવાનું નાટક!
અમારી શેરીમાંથી બહાર નીકળતા પહેલું જ ઘર એક દરબાર ભાઈનું હતું. એ ઘરના નીચેના હોલમાં 'સંજય સર' ટ્યુશન લેતા. સર અમરોલી સ્કૂલમાં પણ ભણાવતા અને સર્ગન સોસાયટીમાં રહેતા હતા. સરની એક આંખ ખરાબ હતી, એટલે અમે બાળપણની નાદાનિયત અને અણસમજમાં એમને 'બાડો' કહીને બોલાવતા હતા. ગુરુ માટે આવા શબ્દો વાપરવા બિલકુલ યોગ્ય નથી, આજે મારા મનમાં એમના પ્રત્યે એટલું માન છે કે વાત ન પૂછો, પણ એ સમયે એ બાળપણની સાવ નાસમજ હતી.
સર માત્ર ચોપડીનું જ નહીં, પણ જીવનનું જ્ઞાન પણ આપતા. એકવાર કોઈ પ્રસંગમાં અમારે એમના ઘરે જવાનું થયું હતું. ત્યાં તેમણે એક બહુ જ સરસ વાત કહી હતી. એમણે કહેલું કે જ્યારે તેઓ નાના હતા ત્યારે તેમણે એક આસોપાલવનું ઝાડ વાવ્યું હતું. એ ઝાડ નાનું હતું ત્યારે તેમણે એને ખૂબ સમય અને પાણી આપ્યું. આજે તેઓ પોતાના કામમાં એટલા વ્યસ્ત છે કે એ ઝાડને સમય નથી આપી શકતા, છતાં એ મોટું થયેલું ઝાડ આજે તેમને છાંયો આપે છે. તેઓ આવી સુંદર જીવનલક્ષી વાતો શીખવતા. ક્યારેક તેમના પત્ની પણ અમને ભણાવવા આવતા.
ટ્યુશન શેરીમાં જ હોવાથી, કામ વગર બંક મારી શકાય જ નહીં. શેરીના મોટાભાગના છોકરાઓ ત્યાં જ ભણતા. એકવાર મેં અને મારા ભાઈ જયેશે ટ્યુશન બંક માર્યું. પણ અમારી હોશિયારી તો જુઓ, અમે રમતા-રમતા ટ્યુશનની બરાબર સામેથી જ નીકળ્યા! સરે અમને જોઈ લીધા અને ભણવા બોલાવી લીધા. સજા રૂપે અમને દીવાલ પાસે ઊંધા કરી દીધા (પગ દીવાલ સાથે અને શરીરનું વજન હાથ પર રાખીને ઊંધા રહેવાનું). હું થાકીને ઉપરાછાપરી ૪-૫ વાર નીચે પડી ગયો, એટલે સરે મને બેસાડી દીધો. આ જોઈને જયેશભાઈએ પણ નીચે પડવાનું નાટક શરૂ કર્યું, પણ સરે એનો દાવ ચાલવા જ ન દીધો અને એને ઊભો જ રાખ્યો! સર કડક પણ એવા જ હતા. જો ભૂલ પડે તો સાથળ (જાંઘ) ના ભાગ પર એવો ચીમટો ભરતા કે ત્યાં લોહી જામી જતું અને એ ભાગ એકદમ કાળો પડી જતો!
૩૯. સ્કૂલની યાદો: ક્લાસનો 'વિલન' ચેતન માળી અને મોનિટરની દાદાગીરી!
સ્કૂલની યાદોમાં અમારા ક્લાસનો એક છોકરો ચેતન માળી બરાબર યાદ છે. એ એટલો બધો તોફાની હતો કે તમે એને ક્લાસનો 'વિલન' જ સમજી લો! બાખડવામાં એનો પહેલો નંબર. જો કોઈ છોકરી ટીચરને ફરિયાદ કરે કે "ચેતન મારી સામે જુએ છે", તો એ દલીલ કરતો કે, "ટીચર, જો એ મારી સામે ન જોતી હોય, તો એને ક્યાંથી ખબર પડી કે હું એની સામે જોઉં છું?" ક્લાસમાં બે મોનિટર હતા—સંજય અને બ્રિજેશ. સંજય 'અંબિકા ૨' માં અને બ્રિજેશ અમારા ઘર પાસેના હનુમાન દાદાના મંદિરની સામે રહેતો. એ સમયે ક્લાસના મોનિટરની પણ એક અલગ જ 'દાદાગીરી' રહેતી અને વગર વાંકે છોકરાઓને ડરાવવાનો એમનો રૂઆબ અલગ જ હતો!
૪૦. 'દેશ રે જોયા દાદા પરદેશ જોયા', એજન્ટ દુબેનો બંગલો અને પૂરી કરેલી એક ભીની ખાતરી
આખા પરિવાર સાથે રાજહંસ સિનેમામાં ગુજરાતી ફિલ્મ 'દેશ રે જોયા દાદા પરદેશ જોયા' જોવા ગયા હતા એ હજુ યાદ છે. મારા પપ્પાને વીમા પોલિસીઓ લેવાની બહુ આદત હતી. તેમણે LIC ની પોલિસી લીધી હતી, જેના એજન્ટ દુબે હતા. એકવાર અમારે દુબેના ઘરે જવાનું થયું હતું. એમનો બંગલો એકદમ આલીશાન હતો. ત્યાં એજન્ટે મને કહેલું, "તારા પપ્પાને પણ તું આવો જ બંગલો બનાવી આપજે." એ વાત મારા બાળમાનસમાં ક્યાંક સચવાઈ ગઈ હતી. આજે એ વાતનો અપાર સંતોષ અને ગર્વ છે કે મારા પપ્પાએ દેહ છોડ્યો એ પહેલાં જ, મેં એમને એવો જ એક શાનદાર બંગલો બનાવી આપ્યો હતો! મારી એ સફરની વાર્તા હું આવનારા સમયમાં આગળની પોસ્ટ્સ દ્વારા ચોક્કસ શેર કરીશ.
(ક્રમશ:...)
બાળપણની આ સફર અહીં પૂરી થાય છે, પણ જિંદગીની અસલી સફર અને બિઝનેસના સંઘર્ષની કહાની તો હવે શરૂ થશે! જોડાયેલા રહો.
Comments
Post a Comment